حضرت عشق

داوود پیغمبر علیه السلام گفت الهی سر خویش بر من آشکار کن که عظیم ترسان و حیرانم تا روز این می گفت و می گریست ندا آمد که یا داوود اگر چندان بگریی که سنگ خاره را پاره کنی من این سر با تو نخواهم گفت یا داوود از من در دنیا دانستن سر من مخواه تا در مرگ بر تو پیدا کنم گفت یا رب این سر به در مرگ چون پیدا کنی ندا آمد که همه سر من با بنده دو حرف است و آن دو لا ست یا گویم لاتخافوا یا گویم لابشری یا از یمین بانگ برآید که دل خوش دار یا از یسار آواز برآید که دل بردار هیچ کس را در دم مرگ از بیم این دو لا رنگ ...

می روی با فرق خونین پیش بازوی کبود شهر بی زهرا که مولا ! قابل ماندن نبود با وضو آمد به قصد لیله الفرقت، علی ! ابن ملجم در شب احیاء چه قرآنی گشود xa0 شهادت مولای موحدان عالم امکان بر پیروان حضرتش تسلیت باد...